Ondertussen is er weer het een en ander voorbijgekomen, zoals greasy breakfast, verkiezingen, kunstcollecties en mijn verjaardag.
Greasy Breakfast
En dan toch weer een Amerikaanse verrassing. Hier verheugen vele Amerikanen zich op. Zondag ochtend 9.15 uit eten voor ontbijt. In een ‘diner’ zoals ze dat hier noemen. En dan kun je bestellen, ‘Hashbrown’ gesnipperde aardappels op elkaar geplakt en gefirtuurt, bedolven onder een dikke laag gesmolten kaas en daarover doe je ‘gravy’. Bij saus denk ik aan bruine vleessaus, maar hier is dat een grote bak met witte zetmeel saus. Ze smullen ervan!
Een lekkere berg eten wegwerken
En dan de mensen die daar komen. Van allerlei maten, en eten als het maar vet is… Sommigen passen net onder de tafel met hun lijf. Anderen hebben een gewone maat. Sommigen alleen, sommigen met heel hun familie. Het is echt een uitje voor velen van hen. En dan heb je een ontbijt voor 10 dollar, waarvan ik de helft mee naar huis nam om dat later op te eten. Wat een berg eten.
En daar keken deze mensen ook zeker naar uit!
Het was een geweldig gezicht, echt Amerikaans naar mijn idee. En snel, anderhalf uur later stonden we weer allemaal op de stoep. Aan het werk.
Ik had de kadootjes meegenomen voor de cattledrive dochter Angie, haar vader Dave en Brian en Kane, twee cowboys. Alle meiden waren erg impressed met het resultaat. Ik had vijf foto’s ingelijst een fotoboek en twee video’s gemaakt. Even een berg werk, maar het resultaat is mooi. De twee andere meiden hadden ook foto’s bij zich, maar ik mag best zeggen, je zag het verschil tussen snapshots en echte foto werk!
Afgelopen week voor het eerst model geweest bij James Hendrickson, een lokale kunstenaar en voormalig Vietnam veteraan. Hij is door een granaat getroffen en daardoor een onderarm en gedeelte van zijn gezichtsvermogen moeten verliezen. Hij maakt foto’s met zijn ene arm. Niet moeders mooiste maar hij kan mooie foto’s maken. Hij had mij gevraagd of ik model voor hem wilde zijn. Voor zijn nieuwe boek, vrijwilligers. Anderhalf uur foto’s van mij nemen weer een nieuwe ervaring. En met een interessant resultaat.
En dan kwamen de verkiezingen nog even voorbij. Het lijkt al weer zo lang geleden, maar nog even een herinnering wat eraan voorafging vanuit Omaha. Op de radio was een programma over chantage mogelijkheden tijdens het stemmen.
Het verkrijgen van een stembiljet werkt hier anders dan in Nederland. Hier moet je eerst gaan registreren voordat je kunt kiezen. Dus extra effort. In Nederland sta je geregistreerd vanaf je 18e en krijg je een stembiljet op je woon adres. Het is landelijk geregistreerd. Hier niet. Het is de lokale verantwoordelijkheid om zoveel mogelijk mensen te laten registreren en van een stembiljet te voorzien. Geen grote lokale inspanning betekent minder stemmers.
Soms zijn er niet genoeg stemmachines, machines met touch screens die verkeerd stemmen. Je kiest Obama en de machine zegt ‘dank je voor stem op Mccain’. Je hebt een recht op een papieren stembiljet maar dat weten heel veel mensen niet. Extra lange wachtrijen creëren.
Leraren die dreigen dat studenten geen financiële steun meer krijgen als ze gaan stemmen.
En dan de dag zelf. De verkiezingsgekte. Ja op zo’n historische dag is het wel te merken dat we niet in New York of Chicago zitten maar in Omaha, half Obama half Mccain. Ik dacht ik ga lekker de kroeg in om samen met de Amerikanen de gekte te vieren, zaten er tien mensen in de kroeg rustig te dineren! En op straat…. Niemand te zien. Als je het niet wist zou je denken dat het een gewone dinsdagavond was. Een rij bij de bieb van een uur voor het stemloket. Dat was alles. We hebben uiteindelijk bij de curator thuis de presidentiële toespraak gezien op een groot televisie scherm. Wij met zijn negenen. Vooral de kunstenaars uit New York en Los Angeles waren erg ontstemt dat ze niet even naar ‘huis’ waren gevlogen om dit mee te maken…. Ook ik was teleurgesteld. Het Omaha van het werken, thuis zijn en in de auto naar schopping malls of casino’s rijden.
Gisteren zelfs bij een plek geweest waar je kunt pinnen vanuit de auto! Even uit de auto komen is voor de midwesters teveel gevraagd… Ja langzamerhand raken wij zelfs verwesterd en willen een parkeerplekje zo dicht mogelijk bij de ingang van de winkel.
En dan nog even op bezoek bij een collectioneur.
Tegenover Omaha steaks, eigenaar en kunstverzamelaar Tod Simon waar we vorige week waren, lag een fabriekshal en heeft Phil Schräger een klein gedeelte van zijn kunstcollectie voor publiek ten toon gesteld in zijn privé galerie. De rest, drie kwart van de collectie van totaal 400 stuks, is in zijn huis. Werken van o.a. Thomas Ruff en Thomas Struth, George Baselitz, Rebecca Warren, en Marc Quin. Rare ervaring om te ontdekken dat ik mijn voorkeur liet vallen op de Europese kunstenaars. Na meer onderlinge discussie kwam het gedeeltelijk omdat ik meer werk van die kunstenaars ken en dan niet alleen dat beeld zie maar meer werk. Hetzelfde gold voor de mijn residency genoten en de Amerikaanse kunstenaars. Zij vertelden wat de kunstenaars nog meer hadden gemaakt en waarom ze dat zo mooi vonden. Voor mij waren het drukke schilderijen, met heel veel informatie in een schilderij, vaak met symbolen, mythologie, geometrie en ik zou zeggen chaos zowel in de manier van schilderen als het resultaat. In de Europese foto’s en schilderijen was het rustiger, soms een ding duidelijk uitgewerkt. Zo zie je maar weer dat je vaak meer werk van een kunstenaar moet hebben gezien om een werk te begrijpen. Begrijpen waar de kunstenaar mee bezig is, wat hij/zij aan het onderzoeken is. Zodat je dit ene kleine resultaat in zijn proces in een context kunt plaatsen.
En dan natuurlijk mijn verjaardag in Omaha! Dank voor alle felicitaties! Naast het skypen, kaarten, telefoontjes, bloemen en kadootjes van overseas, hebben we hier mijn verjaardag met champagne en taart gevierd. Ze hebben me de hele dag door happy birthday gewenst met vaak een hug erbij, zodat ik het vooral zelf niet zou vergeten. Erg fijn!
’s Avonds zijn we nog met een aantal mensen naar Homey Inn geweest waar je champagne van de tap kon krijgen. Lokale bruine kroeg waar de mensen aan ronde tafels drinken met een pitcher in het midden. Een pitcher is een vaak plastic kan van ongeveer 2,5 liter, gevuld met champagne, bier of andere drank. Kan het alvast lekker opwarmen voordat het gedronken wordt….
De open studio’s komen eraan! Tijd om mijn werk showklaar te maken! De zenuwen voel je hier al door het gebouw gaan.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten