1. Op weg naar Omaha

Ja daar is de reis begonnen. Al een half jaar wist ik dat ik hier naar toe zou gaan. Niets voor mij, zo lang iets van te voren weten. Verlamd me eerder dan het me energie geeft, maar nu is het dan eindelijk zover.

Eerst nog even inkomen in New York. De sleutel van het appartement in New York kreeg ik op Schiphol want de hosts ging net dit weekend naar Amsterdam!

Op schiphol is het toch veranderd de laatste jaren. Toen ik jaren geleden in Beijing rondliep moest ik lachen om de mensen die achter een bureau op een kruispunt zaten. De toezichthouders. En dan op elke hoek een man die met een stok omhoog/omlaag de fiesters doorliet. Een soort werkverschaffig leek het mij meer.Nu op schiphol staan er talloze passengers assistents van het ground florr management. Vele hangen wat rond in hun mooie hempjes. Leve de melkert banen! Ik checkte in naast een vlucht van El Al. Ik herinner me nog de eerste landing in Istanboel waar ik schrok van de militairen op het vliegveld en waar ik me onveilig voelde. Zouden ze gaan schieten? Nu op schiphol loopt dat marechaussee ook rond bij ‘gevaarlijke vluchten’.

Na het ‘boarden’ in de wachtruimte zie ik een crewmember (tenminste dat staat op een sticker op de koffer) met een flesje water. Een flesje water!! Hoe kan het dat zij een flesje water mee mag nemen? Is zij wel crew? Erg verdacht….?

In het vliegtuig kijk ik vreemd op toen een stewardess met een kroontje op en een sjerp om liep. Is dit de nieuwe huisstijl? Later bleek dat het de laatste vlucht van deze stewardes is. Sally Hayes heeft met plezier 36 jaar als stewardes gewerkt.

Ik zit naast een man die nerveus leek en als boek inlegger een plaatje van een duif, kruis en hart had. Hij zweet en kijkt telkens op zijn horloge… Ook voel ik steeds trillen in mijn tas. Het moet niet gekker worden. Zo paranoia worden en dan zelf de rugzak vol met opladers, batterijen en ik weet niet wat meer hebben. Wie is hier nu de gevaarlijke?? De man naast mij is naar de bruiloft van zijn neefje in Nederland geweest. Hij is in de states geboren met een Nederlandse moeder. Vandaar dat hij (gebrekkig) nederlands sprak. Zijn zus is terug gegaan naar Nederland, met haar kinderen. Ze hadden wekelijks contact gehad totdat zij vorig jaar is overleden. Nu belde hij wekelijks met zijn neefjes en nichtjes. Hoe gewoon de mensen kunnen zijn!

In New York worden mijn vinger afdrukken en iris geregistreerd. Ik lig nu vast in ‘het systeem’. Is het veiligheid of macht?
In mijn appartement in het spaanse Harlem gedeelte van Manhattan is het mijn kamergenoot Joe, die mij verwelkomd. Hij is ober in een pizzaria op Timesquare en al zins zijn vijfde helemaal gek van planten. Hij is zins kort vrijwilliger in convent garden in central park. Hij is er helemaal trots op. ‘I love it’, is een van zijn veel gehoorde uitspraken, zowel het oberen als zijn planten verzorgen.

Het is heerlijk om te merken hoe ik de weg in New York nog weet van de vorige keer. Even wat boodschappen doen hier, afspreken daar en naar de yoga op mijn vertrouwde plekje.

New York is veranderd, hoorde ik via Jonathan, een realestate developer, die ik aansprak toen ik heerlijke humus aan het eten was in Motstreet. Er zijn sinds de sterke euro veel meer toeristen in de stad en in zijn straat zijn de afgelopen jaren 15 restaurants gesloten. Mogen we ook een keer genieten van de goedkopere dollar? Mij viel op dat er ook meer fietsers zijn door de stad. Zelfs met kinderen achter en voorop. Maar eerlijk gezegd zijn de toeristen inderdaad volop aanwezig. Er zijn verschillende straten overvol met langzaam dwalende toeristen en de straten staan vol met kraampjes mooie waren ‘van plastic’ die ze aan de toeristen willen verkopen. Niets als je snel even een boodschap wil doen in het tempo van de new yorkers.
Jonathan was zelf sinds 5 jaar niet meer down under geweest. Hij leefde in zijn gebied up town en reisde veel naar zijn projecten wereld wijd. Zijn favoriete land is Africa, waar hij binnenkort de net weer ontdekte 125.000 gorrillas op 50.000 acres (20.000 hectare) levend in het wild gaat opzoeken. Ik zou een foto krijgen van zijn eerste ontmoeting met de gorrilla. Ik zou hem een foto opsturen van mij als cattle driver. Zeg maar op een paard als cowgirl achter de runderen aan. Dat wilde ik gaan doen in Omaha. Blijken er bij aankomst helemaal geen cowboys te zijn. Daarvoor moet ik naar Colorado! Wel is er een rodeo drive, maar dat is niet wat ik in gedachte had.

Vandaag de eerste echte dag in Omaha. Gisteren aangekomen en meubels geschouwd in mijn airconditioned studio en kennis maken met mijn studio genoten.

In totaal zes kunstenaars. Prima vertoeven hier. We zitten in het Tribecca van Omaha. Mijn hoofd loopt nog over van al de informatie en gesprekken van de Amerikanen over namen van supermarkten, medewerkers, kunstenaars, straten, regio’s en plaatsen waar iedereen vandaan komt, filmsterren en films, auteurs die geweldig zijn, plekken die handig zijn om te weten en dit alles in een behoorlijk tempo en zonder te stoppen, bijna zonder adem te halen! Maar vanochtend, een Amerikaanse kopje koffie en aan het werk!

Gisteravond gezamenlijk gegeten met de staf. Dit heet dan pizza’s van een halve meter doorsnee en cola (gewoon en dieet wel te verstaan). Onze (grote) koelkasten staan vol met pizza nu want de deliveryboy had de dozen verticaal gehouden waardoor de pizza’s een prop waren geworden in de doos. We kregen de pizza’s alsnog een keer geleverd. Veel te veel natuurlijk, maar wel Amerikaanse service!

Daarna de presentatie van Fay’s en mijn werk aan de lokale kunstgeïnteresseerden. Ik was de hele dag al zenuwachtig en tijdens mijn oefenen kon ik me niet concentreren niet op woordne komen, maar eenmaal on stage was ik de rust zelve en kreeg ik de zaal steeds aan het lachen. Niet dat ik daarop uit was. Lachen de Amerikanen makkelijker dan de Nederlanders? Ik heb een soortgelijke lezing in Nederland gehouden en kan me niet herinneren dat er zoveel gelachen werd. Vele complimenten daarna maakte mijn dag erg goed.

In de gesprekken daarna met de locals heb ik vernomen dat de boeren hier niet erg groot zijn. Meer mais (voor de ethanol als brandstof). De meeste hebben rond de 50-100 koeien. Eentje in de buurt heeft er 2000. Maar geen buffelo’s die van een gebied naar het andere moet worden gedreven, helaas. Ik mag een truck van een van de kunstenaars lenen om de omgeving te gaan verkennen dus eens kijken wat ik zelf nog ga vinden.

Het zwarte handeltje is de tap!

Deze rezuekan is pitcher. Een gallon (3,5 liter) bier op het terras te bestellen en te verdelen. Een schuimkraag kennen ze hier dan ook niet.

Het vat bier ging mee naar boven en we konden nog tot laat tappen direct van het vat. Erg handig systeem. In plastic bekers van een halve liter (halve quarts in US). Ja dat niet-metrisch systeem is nog een uitdaging om onder de knie te krijgen.