2. Omaha gewenning

Langzaam begin ik een beetje in te komen in het Omahaase leven. Wat opvalt zijn de lange afstanden en de relaxedheid van de mensen. Het vele praten van de Amerikanen krijgt zijn plekje.

Ik begin de dag met lezen in de boeken uit de bieb beneden en ga dan het verzamelde werk in de stad verder uitwerken (video/ foto's). dan de stad in en/of sporten s’avonds eten en dan weer tekenen rond een uur of 10-11. Daarna indien niet te moe nog even bijpraten met de medebewoners. Er staat een pingpong tafel dus over 2,5 maand moet ik toch weer iets meer van deze behendigheid hebben aangeleerd!

Bij een gemis aan een auto en goed openbaar vervoer, verken ik hier het meeste op de fiets. Ik cross door de omgeving op zoek naar dingen die me opvallen, ga vooral de achteromweggetjes in en kijk bij mensen in hun tuinen. Sommige buurten en tuinen zijn erg netjes en keurig andere zijn een grote rommel. Al rondfietsend en foto’s makend kom ik met de lokale mensen aan de praat. Of ik van de verzekering ben. Hoezo? Ja door de storm de afgelopen tijd hebben nogal wat mensen een claim voor hun huis bij de verzekering ingediend en dan zou ik wel eens kunnen komen controleren of ze het allemaal wel juist hebben opgegeven. En al pratend wordt ik uitgenodigd voor een Italiaanse lunch.

Het is vreemd hier een exotisch geval te zijn. Er zijn hier niet zoveel ‘buitenlanders’, al leeft hier ook de rijkste man van de wereld, inmiddels rond de 80. De rijkere lokalen komen wel de wereld over.

Het is opvallend hoe makkelijk mensen me aanspreken. Ik op mijn fiets als een van de weinigen, rijden auto’s en motoren met mij op om te kijken hoe hard ik fiets. Ong. 15 miles (24 km/uur). Berg af natuurlijk harder en berg op veeeeel langzamer.
Bij de supermarkt kom ik een kunstenaar Brian tegen die op mijn lezing was. Hij nodigt me uit naar zijn atelier te gaan kijken, waar weer een andere kunstenaar Mark is die ook in de Zoo werkt. De dierentuin is hier een van de grootste attracties. Ik heb een uitnodiging om een rondleiding achter de hekken te krijgen. Bij Brian en zijn vrouw heb ik een uitnodiging binnenkort een keertje te gaan eten.
Ik sta bij een festival te kijken met mijn fiets in de hand en wordt aangesproken door een meisje. ‘ Uit Holland’ is meestal antwoord op de 3e vraag die ik krijg. Even later staat er een andere mevrouw. Welkom. Fijn je hier te hebben. We hebben een heel jaar een Nederlands meisje in huis gehad.

Het zijn nogal wat heuvels hier en ver kom ik dan ook niet. We zitten hier op 12th street en Omaha is 260 straten lang met nogal wat heuvels. Als je naar een bepaalde winkel wil moet je eerst zien uit te vinden waar deze is en dan blijkt deze vaak 8-10 miles verderop in Omaha te zijn. Zie ik mij niet even naar toe fietsen. Voor mij is het meer het gevoel in een dorp te wonen waar je voor een winkel met de auto naar de dichtstbijzijnde grotere winkel/stad moet. Maar dat mag de pret niet drukken. Twee van de kunstenaars hebben een auto en in een van hun auto’s heb ik afgelopen dagen gereden dus daar ga ik morgen de omgeving een beetje mee verkennen.

De mensen op straat zijn hier moeilijk te vinden. Veelal zitten ze in hun auto of hun huizen. Alleen bij festiviteiten komen ze naar buiten, met de auto en een stoel om op te zitten welliswaar. Er hangt opvallend vaak de Amerikaanse vlag uit. Of dit het hele jaar door is? Veel Mccain aanhangers in deze regio. Met een kleine Obama aanhang in ons kunstzinnige gedeelte van de stad.

De mensen zijn hier heel relaxed. In van alles te merken.
Ik fiets tegen het verkeer in. De straten zijn hier 5 baans breed en eenrichtings verkeer. En geen auto te bekennen. Ik steek over waar geen voetgangersplek is en die auto die dan toevallig voorbijkomt stop heel fijn voor mij en laat me oversteken.
Mensen rijden achter in de truck zittend van het weertje te genieten en de politie laat het allemaal gebeuren. In Nederland zou dit een fikse boete opleveren.
Soms schrik ik van het toeteren van een auto, maar dat is dan dat de auto op slot gaat met de afstandsbediening.
Een experimenteel Stockhausen concert (veel elektronische op de computer gereproduceerde geluiden door de zaal via 16 boxen met hoogstaande elektronische foefjes) waar op het podium de kabels en plastic afval nog rondslingeren, en de artiest zelf op blote voeten zijn stuk speelt. Een andere speelt in zijn korte broek. Het gevoel van een repetitie in een garage komt bij me omhoog.
Tijdens een ander concert waar veelal tieners zijn is een man, een wierdo zouden wij zeggen die de hele zaal, fel verlicht, meekrijgt om kinderspelletjes te doen. Wild enthousiast zijn ze. Tegenover elkaar staan handen tegen elkaar en onderdoor lopen maar. Een lange rij kronkelend door de zaal. De meegaandheid van de Amerikanen. Ze zijn heel enthousiast, hoe ze ook vermaakt worden en doen aan alles mee. Na afloop om 11 uur pakt de man heel zijn elektronische apparatuur in een klein koffertje en gaat huiswaarts.

Daarentegen wordt ik veel vaker gecontroleerd. Ik kom een uitgaansgelegenheid niet meer in zonder identiteitskaart (of toch met een vriendelijke glimlach J). Op een festival moet je eerst je id laten zien bij een standje, waarna je een armband om krijgt zodat je alcohol mag kopen. Bij de bank moest ik naast een handtekening ook een vingerprint achterlaten, toen ik geld wilde opnemen. Terug naar het stenen tijdperk waar de mensen nog niet konden schrijven, of wordt nu landelijk bijgehouden waar deze vinger allemaal uithangt?

Wat opvalt is de hoeveelheid films en boeken die de andere kunstenaars hebben gezien en gelezen. Mary, een van de kunstenaars vertelde er meer over. ‘Vroeger namen mijn ouders ons als kleine kinderen mee naar een drive in, waar we in de pyama op de voorbank van de auto naar de film konden kijken, met cola en popcorn, totdat we in slaap vielen. We hadden nog geen tv. Later gingen we zelf vaak naar de film. En nu kun je voor 5 dollar per maand zoveel video’s huren als je wilt, gratis thuisbezorgd.’ De bankzitcultuur wordt hun met de paplepel ingegeven. ‘Het voordeel van het vele films kijken is dat je het over de films kan hebben waarin moraal, normen, waarden, levensvragen etc kunnen voorkomen en niet over de nieuwe auto die je hebt gekocht. Zo krijgt een groot gedeelte van de bevolking toch een stukje wat is goed en kwaad en cultuur mee…’

Nou dat was weer even een stukje Amerika!