Je weet nooit hoe wegen gaan. Dat dacht ik toen ‘de vrouwen van’ langs kwamen. Aangekondigd was dat mensen van een bedrijf met veel geld en interesse in kunst langs zouden komen in de studio’s. En daar kwam ‘een groep vrouwen van’ die een alternatief dagprogramma hebben terwijl de mannen hier ‘belangrijke’ besprekingen hebben. Je weet nooit hoe wegen gaan en het kan zomaar zijn dat de vrouwen iets moois zien en dan de mannen weer meenemen om het nogmaals te bekijken. Dus gewoon doorgaan, de teleurstelling van het eerste moment terzijde schuiven en enthousiast vertellen. Als ze echt geïnteresseerd waren (en dat waren enkele van hen) is dat geen probleem.
Ik heb deze week mijn ‘ideale man’ tekeningen opgehangen in de installatie ruimte. Even meten denk ik dan 11,6 -4,7 is ? 6,9 zou ik zo zeggen. Klopte niets van dus even bij Fay langs voor basisschool rekenen. Ja, ik voel me af en toe helemaal verloren met dat andere meet en maten systeem. Ik kan niet gokken hoeveel het is en omrekenen van feet naar inches kan ik niet uit mijn hoofd (de kunstenaars hier overigens ook niet). Het was dus 11 feet en 6 inches. Één feet is 12 inches. Dus uiteindelijk overgegaan naar alleen de inches en dan gewoon twee getallen van elkaar aftrekken en dat weer uittekenen met de meetlint, zonder een gevoel te hebben hoeveel 134 inches nu is. Raar is dat. Net zoals in de winkel. 3 ons gehakt kopen. Ik zie 3 oz staan dus ik vraag 3 onzes. Dat blijkt dus ongeveer 85 gram te zijn. En pound (lb) is ook geen pond maar 450 gram. Een kilogram is 2,21 pounds. En het weer? Wordt het warm of koud vandaag? Oh it will be 70 degrees! Ja en? Het blijkt ong 21 graden celcius te zijn. En als ze het hebben dat het in de winter koud kan worden en rond nul graden kan zijn is dit (0-32)/1.8 = 17,7 graden celcius onder nul. Je begrijpt mijn verwarring.
Het is ongeveer hetzelfde als je op vakantie gaat en dan met buitenlands geld moet betalen. Om een gevoel te krijgen of iets duur is of niet ga je het eerst in euro’s omrekenen. Maar dan is dat hier met geld, weer, gewicht en afstanden. Weinig houvast dus.
En dan naar Hesse’s huis. De curator Hesse had ons uitgenodigd om het laatste presidentiële debat bij hem thuis te komen bekijken. Had hij een excuus dat hij eindelijk zijn scherm op zou hangen. Dus thuis met beamer (hier heet dat projector, bij beamer zijn ze verward) op een scherm kijken. Met een tv systeem dat als je graag even terug wilt kijken de ‘ live’ uitzending even stopzet en terug spoelt. Dit duurdere systeem hebben ze al lang in de US. In Europa schijnt het moeilijk te zijn om te implementeren vanwege de vele stations en verschillende zendsystemen.
Hij en zijn vriendin wonen sinds 3 maanden in een groot victoriaans houten huis met 6 slaapkamers, zonder centrale verwarming. Op de tweede verdieping hadden de vorige bewoners nooit geleefd en waren zelf nog gaslampen. Raar, een houten huis. Geeft toch een beetje het gevoel van vakantiewoning of bouwkeet, maar dan comfortabel en groot. En inbraakveilig zoals in Nederland met alles in dikke sloten? Nee hoor, is hier niet. Kan ook niet want hoe kun je een houten huis nu inbraak veilig maken? En brandbeveiliging? Elk huis heeft een brandblusser in de keuken.
Maar dan wel met een veranda en een ‘swing’, een schommel, maar dan voor volwassen of voor het hele gezin. Heerlijk! Ik vind het super. Wanneer is het de laatste keer dat je in de schommel hebt gezeten? Als kind misschien? Ik ben voor de schommel weer terug in te voeren in Nederland. Zal dat lekkere gevoel komen van terug naar de baarmoeder? Waarom hebben we de schommel/schommelstoel in Nederland uit ons interieur verbannen? Heerlijk relaxen in de schommel. Voor mij mag hij weer terug!
En dan: the cattle drive!! Vrijdagavond reden Angela, Lisa en ik naar de boerderij van de vader van Angela. In Central city, twee en een half uur van Omaha en 2300 inwoners. Met de vader een steak gegeten in het plaatselijke restaurant.
in het restaurant met Lisa, Angela en vader Angela
Dan nog even langs bij de moeder, die in het dorp in een hotel werkt. Haar ouders zijn gescheiden, de vader heeft een nieuwe vriendin uit het dorp. De triestheid was bij de moeder nog goed te merken. En dan naar de boerderij. Ook weer een houten huis, oud, klein en vochtig, met metalen graansilo’s en twee metalen schuren. Geen stallen. De koeien zijn in de zomer op uitgestrekte heuvelachtige pastries, 1400 acres zo’n 560 hectare grond en in de wintermaanden buiten rond de boerderij op de stoppelvelden van de maïs.
Hij stond om 5 uur op om met zijn maten in de buurt om half 6 samen te ontbijten. Wij stonden om 7 uur. Snel ontbijten en om kwart voor 8 klaar voor het grote gebeuren. De mannen verzamelden zich voor het halen van het vee 22 miles (35 km) verderop. Ik reed mee met Steve in een grote truck (heet hier trailer, truck is hier een auto). Steve vindt het buitenleven heerlijk. Alleen zonder collega’s. Zijn eigen dingen doen en als hij het verknalde was het alleen zijn eigen schuld. Een prachtige ochtend nevel met een af en toe doorkomende zon gaf alleen een beetje van het landschap prijs. Voornamelijk vlak zoals in Nederland, maar met grote regeninstallaties en stalen silo’s.
regeninstallatie
Totdat we met de truck in een goed tempo op de onverharde wegen heuvel op en af gingen.
Eenmaal bij de verzamelplek aangekomen was het echt mannen werk. Wij vrouwen stonden erbij en keken ernaar. De hekken en trailers in gereedheid brengen. We konden een gedeelte van de runderen op de andere heuvels al zien staan. Nog even wachten op nog vier ‘ echte’ cowboys op hun paarden en dan ging de caravan de eerste lading runderen halen. Met vier kleine crosstractors en vijf paarden. Wij zetten de video camera en geluid en alles in gereedheid. We moesten in de auto blijven om de beesten niet aan het schrikken te maken. En daar kwamen ze al aan! In vijftien minuten waren de eerste driehonderd runderen, inclusief zeven stieren verzameld. Een beetje teleurgesteld dat ik in de auto vastzat, maar ok. Mijn idee van mijn eigen werk maken moest ik al snel opgeven en ik veranderde het naar mooie plaatjes maken en een documentaire voor de deelnemers van het gebeuren.
Snel uit de auto en het sorteren van de koeien en kalven ging van start. Dat duurde een stuk langer. De eerste van de drie grote trailers werd aangereden en de kalveren werden erop gedreven. De vier cowboys waren inmiddels weer weg op zoek naar meer runderen in het gebied. De meiden gingen naar huis om de lunch klaar te maken. Maar ik wilde graag blijven om toch nog een beetje paard te rijden natuurlijk en van het landschap te genieten! Dit landschap was zo ruw, zo puur, ik wilde nog niet terug naar de boerderij op het vlakke land om daar de koeien die van de trailer kwamen te filmen.
Ik zou dan meegaan op de derde zoektocht van de cowboys. Toen ze eenmaal terug kwamen waren alle runderen binnen, al bleek later op de boerderij van niet. Vier ‘paren’ (koe en kalf) zouden daar nog ergens rondlopen. Een paar van een buurman was verdwaald geraakt in onze groep. Hij kwam ook even polshoogte nemen. Om 11 uur ’s ochtends waren de cowboys klaar met hun werk en gingen ze aan het bier. Ik bedankte nog even. Ik mocht wel op een paard.
even nog wat tips van de cowboy
en daar gaat ze!
Lachen voor hen want ze zagen al snel dat ik niet veel ervaring had. Een van hen ging een stukje met mij ‘ wandelen’ hadden we maar besloten. Ik ben nog twee keer alleen een rondje gaan maken. Het paard zigzaggend de berg af want het wilde niet zo luisteren. En heuvel op twee passen draf en dan twee passen galop en dan weer opeens in stapvoets. Duidelijk aan het uittesten. Maar ik kon blijven zitten. Gelukkig buiten het blikveld van de anderen. Het zijn inderdaad andere paarden, afgestemd op het landschap. Niet strak in de teugels maar los, niet lange stukken draf of galop maar korte stukken om een berg op te komen. Tijdens het derde rondje vlak voor een beekje had het paard het gezien met mij en ging terug naar zijn soortgenoten en ik vond het best. Maar blijkbaar had ik de cowboys toch overtuigd dat ik erop kon blijven, want toen ze de gekke koe opnieuw wilden gaan zoeken, een van hun sterke verhalen, vroegen ze of ik meeging. De gekke koe rende onder het paard door en wilde een van de andere rijders in een 2,5 meter lagere kuil duwen. Alle hens aan dek om dit te voorkomen. De koe was zelf van een 3,5 meter diepe ‘afgrond’ waarschijnlijk op haar hoofd gevallen, wat haar gekte verklaarde.
Uiteindelijk zijn Brian, Justin en ik, oftewel Bob, Fussy en ik met de truck(auto) ernaartoe gereden. Jammer, maar ik kon wel iets meer van de omgeving zien. De band met de cowboys werd waarschijnlijk versterkt door de foto’s en video’s die ik maakte. Hun ijdelheid werd gestreeld en eenmaal terug op de boerderij, de koeien verder gevaccineerd en gesorteerd op eigenaar en slechte ogen (helaas veertig stuks, slecht voor de vader van Angela) en het gezamenlijke eten, kwam een van de cowboys naar me toe en vroeg of ik het schoonmaken en vijlen van de hoeven wilde komen bekijken. Ok. En of ik er ook eentje wilde doen. Waarom niet?
even een hoefje bijwerken
Hij vond dat hij er een goed assistent bij had, en toen was het tijd om weer naar huis te gaan. Terug kijkend op een heerlijke dag in het ‘wilde’ westen terug naar mijn studio en de douche….
Geen opmerkingen:
Een reactie posten